فکر کن یک روز ..

هوا نم دارد ، می روم پیاده روی . مثل همیشه زیاد فکر می کنم ، با فکر فرار می کنم. قدم هایم را می شمارم ، موزاییک ها را متر می کنم. منتظر می مانم تا باران بند بیاید بعد برگردم خانه یک پست در وصف باران نگذارم که بر همه اثبات نشود من چقدر آدم فهمیده ای هستم و .. ناگهان کسی از کنارم رد می شود ، نمی شناسمش . برمیگردم به سرزمین افکارم ، به این فکر می کنم الان که برگردم چند نوشته در ریدر دارم که بخوانم و خوشحال شوم ؟ از کنار خانه ها رد می شوم ولی در اتاق هیچ طبقه اولی ای سرک نمی کشم ، پس چرا برای همه اتاق من انقدر جالب[اول نوشته بودم "داف"] است ؟ کسی از کنارم رد می شود ، نمی شناسمش . درخت ها را نگاه می کنم ، چقدر شاخه هایشان منظم مختل شده اند ، یاد این می افتم که کوانتوم ته دنیا می شود یا نه ؟(سلام رفیق!) راستی این ترم که تمام شود دانشگاه هم به آخر می رسد، دو سوال اساسی ام را باز تکرار می کنم : اول اینکه چرا برق آن غولی که می گفتند نبود؟ بعد من الان این چهار سال را در نشخوارگاهم دارم هنوز، مثل کتابی که هزار بار می خوانی و باز دم دست می گذاری مبادا چیزی مانده باشد که از دست بدهی ، این چهار سال هم انقدر تند تند رفت که نگذاشت بفهمیم هجده چه بود؟! نوزده چه طعمی دارد؟! بیست کو؟! بیست و یک که اصلاً هیچ اثری نگذاشت از خودش.. کسی از کنارم رد می شود ، نمی شناسمش . حواسم هست در حرف هایم به کسی از نوا ها و کتاب ها و فیلم های مورد علاقه ام نگویم [ کسی از کنارم رد می شود ، نمی شناسمش] که کسی فکر نکند من چقدر آدم فهمیده ای هستم ، همه برای هم فهمیده باشند کافی ست. بعد فکر می کنم حالا از این دست لامپ-مهتابی-شناسی ها هم در نیاوریم زندگی را چه کنیم؟ آهان! سریعاً جواب کلیشه ام را پیدا می کنم : «زندگی با عزت بهتر از زندگی با خفت است» . کسی از کنارم رد می شود ، نمی شناسمش . یادم می افتد شهرکمان حالا دیگر خالی از سکنه است ، این جنگ آخر .. بعد هزار بار کسی از کنارم رد می شود ، نمی شناسمش . همه اش تو بودی ، من می دانم ته دلم .