ملحفه ای دور برهنگی اش پیچیده و دراز کشیده بود روی کاناپه نرمی که چند سال پیش به اتفاق همسر گذرنامه ای اش خریده بودند و با پاهای کشیده اش نقش هایی در هوا می کشید. سیگارش را روشن کرد. صدای زنگ ساعت قدیمی آمد ، دوازده بار دنگ دنگ.. . در تاریکی زل زده بود به سرخی بی رمق سیگارش و گاهی کام می گرفت. صدای جیر جیر تخت از اتاقشان آمد. صدای جیر جیر به صدای پای نزدیکی تبدیل شد. «نمی خوای بخوابی؟» خدا را شکر می کرد که چراغ ها آنقدر خاموش بودند که صورت «من-عاشق-نیستمِ» جوئن دیده نمی شد.
یازده سال پیش به اصرار مرد خوش قیافه و موجه و خانواده دوست ازدواج کردند. در تمام این یازده سال همیشه شب هایی بود که جوئن می آمد روی کاناپه دراز می کشید و سیگاری دود می کرد و گاهی هم آرام گریه می کرد. جک خوب می فهمید، سعی می کرد از هر راهی - جز آنهایی که یک عشق دوطرفه لازم داشت - باعث شود جوئن فراموش کند زندگی اش یک چیزی کم دارد ، چیزی که یازده سال پیش کم نداشت. از وقتی دبورا به دنیا آمد، جک کمتر می ترسید روزی برسد که هر چقدر صبر کند جوئن به خانه برنگردد یا مثلاً جسدش را زیر دوش پیدا کند.
دبورا چشم های گیرا و نگاه معصومانه ای داشت انگار تمام زیبایی چشمان مادر و پدرش را با هم داشته باشد. جوئن موهای بلوند دبورا را بالای سرش جمع می کرد و با گیره طلایی که جک به تازگی خریده بود می بست. حتی دبورا هم خنده تلخ مادرش را می شناخت و می دانست کی نباید دوروبرش برود. یک شنبه هر هفته دبورا و مادرش به پارک نزدیک خانه می رفتند. جوئن زل می زد به دبورا و به چیز های عجیبی فکر می کرد. مثلاً اینکه دبورا نطفه اش با جای خالی یک عشق بسته شده ، یازده سال آن خانه با جای خالی پر شده ،.. . دبورا نقطه عطف همه افکارش بود ، چون وجود خارجی داشت ، هیچ جایش جای خالی نبود - با طرز فکر جوئن ، دبورا باید نیمی خالی بود مثل نصف سیب. جوئن هر ازگاهی تا صبح به سقف زل می زد و در این میان از جک می پرسید «دبورا هست؟» و بعد اشک های جک را روی صورتش حس می کرد و نمی فهمید جواب انتزاعی جک یعنی چه؟
کنار جوئن نشست و دوباره پرسید «نمی خوابی عزیزم؟» از آن مواقعی بود که جوئن دنبال حلقه گمشده ای بود. سرش را به نشانه تاکید تکان داد. فردا صبحش سنگینی عجیبی در سرش احساس می کرد، انگار کسی داد می زد «تا کی؟». طبق معمول هر دوشنبه می دانست ساعت ده یک دسته گل برایش می آید که از دسته همان کارهایی ست که از دست جک بر می آمد. منشی در زد و با جعبه ای آمد که با ربان کرم زیبایی بسته بندی شده بود. بازش کرد ، یک دسته رز سفید - جک سلیقه اش را خوب می دانست - و یک انگشتر، که حداقل ظاهر گران قیمتی داشت ، داخل پاکتی روی گل ها بود. جوئن حتی ذره ای متعجب نشد. مشاورش می گفت « شوهر خوبی داری ، با کسی جز تو نمی خوابد ، همه چیز را برایت مهیا می کند ، دردت چیست ؟ تو دختر شانزده ساله نیستی ، با عقلت باید زندگی کنی.» موبایلش روی میز ویبره رفت . پیامی از جک بود «سیگارنکش».